تنهایی

روزی که شروع کردم به اینجا نوشتن ، برای این بود که خیلی تنها بودم .

برای این بود که حس میکردم حرفای دل آدم باید تو دل آدم بمونه .

و امروز بعد از خیلی وقت باز به همون نتیجه رسیدم .

هیچکس لیاقت حرفای دله آدم رو نداره .

لیاقتش رو هم داشته باشه اونقدر گرفتاره که حوصله شو نداره .

وقتی کمتر حرف بزنی ، کمتر روی آدما حساب میکنی ، پس کمترم ازشون توقع داری

و باعث میشه کمتر ازشون دلگیر بشی .

تنهایی خیلی خوبه .

باید اونقدر قوی باشی که بتونی اگه صد بار زمین خوردی دستت رو بذاری رو زانوهای خودت

و بلند بشی . و وقتی حالت رو می پرسند ، یه لبخنده سخت بشونی روی لبهات و بگی آره خوبم . خوبه خوب.

منم خوبم خوبه خوب.